Klucz.
- Proszę o klucz. - Jest bez klucza.
Klucz.
- Jest bez klucza. - Klucz.
- Nie ma klucza. - Klucz.
Bobby! Bobby! "Dla Edwarda. Pozdrowienia dla Edwarda".
Dziękuję. Dziękuję.
Bobby! Bobby! Bobby!
Bertrand!
Holtzmann i Modave.
Bertrand!
WYŚCIGI MARTINI
Spieszymy się tutaj, bo przecież są jakieś priorytety.
Nie wsiądę do swojego wozu,
zanim się nie dowiem, co nawaliło w wozie Modave'a.
- To taki sam wóz. - Bobby, słuchaj.
Sprawdzałem go kilkanaście razy.
Nie znalazłem nic felernego.
Nie chcę słyszeć "wszystko gra". Co wy, panowie, jak to się stało?
Jeśli wszystko grało, to co się stało?
Nie wykluczyliśmy błędu kierowcy.
Nie chcę słyszeć o błędzie kierowcy.
Nie przyszedłem tu, by słuchać czegoś,
co mógłby mi powiedzieć każdy 10-latek.
"Błąd kierowcy"?
Więc słucham, jaki był powód? Tor był czysty.
Nie jechał szybko
i nie było nic, co mogłoby spowodować jego pomyłkę na tym zakręcie.
Więc co się stało?
Co dziś za dzień? Ósmy?
Dziewiąty. Jarama jest dopiero za 3 tygodnie.
Może być i 3 lata. Nie będę się tam ścigał,
dopóki się nie dowiem, co się stało z tym wozem.
Przyjrzę się mu.
- Może coś odwróciło jego uwagę. - Co mówisz, Bobby?
Mówię, że może coś odwróciło jego uwagę. Coś...
Coś kierowało się w stronę toru. Pies, królik albo coś.
Królik?
Kto to może wiedzieć.
A co z Holtzmannem? Słyszeliście coś?
Rodzina wysłała go do Leukerbad. Ma złamany kark.
Halo?
Tak?
- Kto to? - Twój brat.
Mój brat? Jak to mój brat?
Mam mu powiedzieč, że cię nie ma?
Nie.
Pogadam z nim.
- Halo? - Tu Leonard.
- Nie chciałem cię zaskoczyč. - Leonard, gdzie jesteś?
Jestem tu, w Paryżu.
Co ty robisz w Paryżu?
- Od kiedy tu jesteś? - Już 2 tygodnie. Wiesz o tym.
Wciąż zostawiam wiadomości.
Nie wciskaj mi kitu.
- No dobra, to o co chodzi? - Chcę z tobą pogadač.
- Mogę do ciebie przyjśč? - Nie. Nie przychodź.
To mieszkanie znajomej. Nie przychodź tu.
Mogę?... Może spotkamy się na lotnisku?
Mówiłam ci, że dzwonił, jak byłeś na Solda.
Nie mówiłaś, że jest w Paryżu.
Miałeś wyścig.
Czy to dobry moment na wiadomość, że twój brat jest w Paryżu?
Naprawdę chcesz dostawać wszystkie swoje wiadomości?
Odpręż się. Wszystko spakowane. Nie ma co się spieszyć.
A ty jesteś idealny.
Wiesz o tym? Jesteś absolutnie idealny.
Gdzie mój zegarek?
Ona wciąż tego nie kapuje, Robert. Ja zresztą też nie.
Nie odpowiadasz na jej listy. Nie dzwonisz.
Ale ona wciąż o tobie gada.
Niełatwo jest słuchać, jak ją rozśmieszałeś, co jadłeś i inne bzdury.
Rozśmieszałem ją? Co masz na myśli?
Wiesz, twoje parodiowanie zawsze ludzi rozśmieszało.
Jakie parodiowanie?
Twoje parodiowanie. Nie wiem.
- Mae West? - Mae West?
Ja parodiowałem Mae West?
Ty i tata parodiowaliście Mae West.
On stepował, a ty chodziłeś po pokoju, kołysząc biodrami
jak Mae West i śpiewałeś...
No, przez ciebie... Bu-uu, płaczę, bo nie ma cię tu
I to rozśmieszało mamę.
Rozśmieszało nas wszystkich.
Leonard, czyżbyśmy mieszkali w innych domach?
Jeszcze jednego drinka.
Nie pamiętasz nawet, jak stepował, co?
Zwijał ten mały chodnik przy stoliku na telefon
- i stepował. - Uspokój się.
- Co z tobą? - Hej, Bobby.
Jest tam dla ciebie działka gruntu.
Zostały tam pewne rzeczy dla ciebie. Nie wiem, co chcesz z tym robić.
Czy masz adwokata, czy jak to chcesz załatwić.
Ja też nie wiem, Leonard. Nie wiem, co się z tym robi. Ja...
To kwestia prawna.
Pewne sprawy trzeba załatwić.
A jak interes z drukarnią? Jak ci się powodzi?
Drukarnia to udręka, Robert.
Ale twoi bratankowie mają się świetnie i są o 3 lata starsi.
Mamy nową salę gier ze stołem do ping-ponga.
Mama przychodzi w niedzielę i patrzy, jak dzieciaki grają,
chociaż nie widzi cholernej piłeczki.
Więc na miłość boską, pomóż mi choć raz.
- Nie zwalaj tego na mnie, dobra? - Nie chcę zwalać na ciebie.
To sprawy prawne. Mówi, że chce, byś dostał jakąś działkę.
Co się dzieje? Jest chora?
Nie, nie jest chora, ale ma 70 lat
i owija sobie czymś nogi.
Nie chcę żadnej działki, Leonard. Nie chcę tego.
Nie obchodzi mnie, czy chcesz, czy nie.
Mówię, że to kwestia prawna.
Wiesz co, ważniaku? Nie zmieniłeś się ani trochę. Ani trochę.
Masz. Przesyła ci parę zdjęć.
Powiedz mi coś.
Dać ci znać, jak umrze?
Mówię serio.
Jak nie chcesz wiedzieć, nie powiem ci.
Tak czy nie?
Gdy twoja matka umrze, chcesz, żebym dał ci znać?
Nie, nie. Nie przynoś rachunku. Odpowiedz na pytanie. Tak czy nie?
Jak matka umiera, czy syn chce o tym wiedzieć?
Wracaj do domu, Leonard.
Wracaj do domu.
- Króliki. - Na Silverstone były króliki.
Na torze w Barcelonie były króliki.
Zawsze mówiłem, że Spencer Black stracił nogę,
bo coś wbiegło na tor.
Chyba odwiedzę Karla Holtzmanna.
Rodzina wysłała go do Leukerbad.
Deerfield! O rany.
Musisz im powiedzieć, Karl. Koniec z krochmaleniem kołnierzyków.
Przyjechałeś tu aż z Paryża.
To pięknie.
Utknąłeś na jakiś czas.
Co mam robić, usiąść tam i świętować?
Cóż, mógłbyś. Wygrałeś.
Jak ból, Karl? Dają ci coś na uśmierzenie?
Tak, teraz już w porządku. Już po wszystkim.
To dobrze.
Tommy przesyła pozdrowienia. I Mario.
- Wszyscy. - To świetnie.
- Zostajesz na kolację, Bobby. - Jasne.
Nie rozumiem, jak ten facet mógł zrobić błąd na tym zakręcie.
Zrobił błąd. Źle ocenił zakręt.
Tommy. Znasz Tommy'ego. Mechanik Modave'a.
Ma jakąś szaloną myśl,
że może coś biegło w stronę toru.
Pies, królik, coś takiego.
Nie widziałem żadnego psa.
Też tak powiedziałem. Ale nie wiemy na pewno, prawda?
Za bardzo ryzykował.
Nie było żadnego psa.
Myślałem, że może to było przez jakieś odbicie światła.
Z damskiego lusterka.
Bobby, czemu tak to komplikujesz?
Nie komplikuję tego, Karl. Staram się znaleźć proste wyjaśnienie.
Jeśli coś było na tym torze, chcę o tym wiedzieć.
Poczęstuj się owocem.
Jak długo się zatrzymasz?
O co chodzi, Karl? Czy ja?...
Powiedziałam coś, co cię zdenerwowało?
Nie.
Wszystko w porządku.
Muszę teraz zadzwonić do dzieci.
Potem wrócę i obejrzymy
ten absurdalny program rozrywkowy, który dla nas przygotowali.
Nie mówię... Nie sprechen Sie po niemiecku.
Przepraszam. Mogę prosić o masło? Dziękuję.
Jestem Lillian Morelli.
- Co pani jest? - Jestem Lillian Morelli.
- Miło mi. - Pan się jakoś nazywa?
Tak. Bobby Deerfield.
Jest pan znajomym kierowcy wyścigowego?
- Tak. - Ściga się pan?
Czy się ścigam? Tak.
Jak pan został kierowcą?
Po prostu zostałem.
Jest pan z Ameryki, oczywiście.
Tak.
Z Teksasu?
- Nie. - Z Kalifornii?
Nie.
Jest pan z jakiegoś tajemniczego miejsca w Ameryce?
- Jestem z Newark. - Nowy Jork.
Nie, nie, nie. Newark. To w New Jersey.
Nie znam. Nie znam Newark.
Jest pan taki sławny jak pana znajomy?
Czy jestem taki sławny?
Sławniejszy, powinnam wiedzieć. Pan wybaczy.
Więc proszę powiedzieć, jest pan sławniejszy, bo ma pan szybszy wóz?
- Nie. - Mogę prosić o pański chleb?
Dziękuję.
Czy znajomy wie, że jest pan lepszym kierowcą?
Lepszym?... Nie mówiłem, że jestem lepszy.
Myślałam, że tak pan powiedział. Jest pan lepszym kierowcą?
Czasami.
Więc wiele pan wie o śmierci, o umieraniu.
Nie.
Nie myśli się o umieraniu.
Ale jak pan się ściga, zawsze jest to niebezpieczeństwo, tak?
Nie myśli się o niebezpieczeństwie.
- Ale jedzie pan z taką prędkością. - Nie myśli się o prędkości.
Więc czemu pan to robi? Jeździ tak szybko?
Nie wiem. Po prostu to robię.
To wydaje się takie nudne. To ciągłe jeżdżenie w kółko.
Nudne?
Nie jest nudne.
Deerfield. Deerfield?
Tak.
- Przepraszam, zapomniałem pani imię. - Lillian.
Lillian Morelli. Jest pan w hotelu?
Tak. Jest pani pacjentką?
- Wyglądam na chorą? - Nie.
- To co pani dolega? - To okropne. To z pańskim znajomym.
Pewnie był pan wiele razy połamany.
Nie. Nigdy.
Nigdy?
Nigdy nie miałem nic złamanego.
Zadziwiające.
Myśli pan, że to sztuczka?
Mogę łyczka?
Wierzy pan w to?
W czary?
Nie.
W przeznaczenie?
Nie.
Nie wie pan czy nie wierzy pan?
Nie. Nie, nie wierzę.
Wybacz mi, Bobby. Jestem zmęczony. Muszę iść spać.
Pewnie. Jasne.
To naprawdę wspaniale, że przyjechałeś mnie odwiedzić.
Przepraszam, że nie jestem zbyt zabawny.
Słuchaj, jeśli mogę coś zrobić, Karl...
- Cokolwiek... - Dobrze.
- Dobrej jazdy na Jarama. - Trzymaj się.
W takim razie nie ma żadnego planu.
Słucham?
Nie ma żadnego planu. Chyba że wierzy pan w Boga.
Wierzy pan w Boga?
Nie.
Więc życie jest bardziej ryzykowne.
Będzie pan jadł śniadanie ze znajomym?
Nie. Wyjeżdżam rano.
Co za szkoda. Jutro są chyba nerki i jajka.
Oczywiście, chyba że pan ma podagrę. Ma pan podagrę?
Nie.
Przepraszam.
Wie pan, co ja myślę? Myślę, że to sztuczka.
Pani lekarstwa.
Przepisy, panno Morelli.
Nie moje przepisy.
Spotkam śmierć na własnych warunkach.
Tak.
Mogę pana o coś zapytać?
Ta sztuczka ze skrzypcami.
Był w nich jakiś silnik?
A może magnes na?...
Na chuście?
Jak pan to zrobił?
Czary.
- Przepraszam, mogę? - Co pani może?
Pojechać z panem. Mogę?
- Dokąd pani jedzie? - Na dół. Jak daleko pan jedzie?
- Jak daleko pan jedzie? - Do Mediolanu.
- To może mnie pan zabrać do Florencji. - Nie, zaraz. Chwileczkę.
- Wypisała się pani? - Co?
- Zwolnili panią, wypuścili?... - To nie jest więzienie.
Nie, nie mówiłem, że to więzienie, ale jak...
A, rozumiem. Sugeruje pan, że wyjeżdżam bez zapłacenia?
Nie, nie mówiłem tego, ale nie wiem...
- Nie wiem, czy jest pani wyleczona... - Nic mi nie jest.
- Nic pan nie złapie. - Nie boję się, że coś złapię.
- Tylko nie chcę być odpowiedzialny... - Myśli pan, że oszukuję?
- Oszukuje? Nie mówiłem... - Pan oszukuje.
Co też pani wygaduje? Jest 5 rano.
Oszukał pan swojego znajomego.
- Co to znaczy, oszukałem?... - Czemu pan tu przyjechał?
Czemu pan tu przyjechał?
Przyjechałem go odwiedzić. Co pani? ...Proszę posłuchać...
Myśli pan, że chciał go pocieszyć,
ale mówił pan o śmierci, umieraniu i go zdenerwował.
A mówi pan, że nie oszukuje, a ja mam świra.
Nie musi mnie pan zabierać, może pan o tym zapomnieć.
Wsiadaj.
No już, wsiadaj.
Jeśli cię zdenerwowałam, to przepraszam.
Czemu sądzisz, że mnie zdenerwowałaś?
Newark nie jest taki?
- Co takiego? - Czy Newark jest taki?
- Nie. - To jaki jest Newark?
W porządku.
Delikatnie prowadzisz.
Jak się ścigasz, możesz tak delikatnie prowadzić?
Mocniej się trzyma kierownicę.
Ale potrzebna jest pewna delikatność, to prawda.
Musi być trudno być delikatnym, gdy śmierć jest tak blisko.
Myślę, że to nawet bardzo kobiece.
Co?
Jak trzymasz kierownicę.
Co rozumiesz przez "kobiece"?
Nie przejmuj się. Najlepsi mężczyźni zawsze są w pewien sposób kobiecy.
- W jaki sposób? - W kobiecy sposób.
Nie mówię, że jesteś pedał. Nie jesteś pedałem, prawda?
Nie.
Posiadanie kobiecych cech nie jest takie straszne.
Ludzie mówią mi, że jestem jak mężczyzna w mojej rodzinie.
Imponuje mi to.
Kochałam swojego ojca. Mam duże dłonie, jak mój ojciec, spójrz.
Nie miałam na myśli, że jesteś pedał.
- Nie mam nic przeciw pedałom. - Miło to słyszeć.
Zawsze słyszałam, że mężczyźni, którzy się ścigają,
że samochód jest niczym innym jak przedłużeniem penisa.
Myślisz, że to prawda? Przecież to uczciwe pytanie.
Motory, na przykład. Ciągle słyszę, że motor jest...
Wiem, że ciągle coś słyszysz, ale nie masz pojęcia o samochodach.
Rozumiesz? I nie masz pojęcia o wyścigach samochodowych.
- Wiesz coś o wyścigach? - Nie.
Tylko że to wydaje się nudne. Wariackie.
I że mówiono mi, że samochód to przedłużenie męskiego penisa.
- W Newark są jakieś pedały? - O tak.
Mamy ich na pęczki.
Pełno ich na ulicach. Produkujemy ich tam.
Mamy fabryki pedałów.
- Lepiej się teraz czujesz? - Nie.
Chce ci się krzyczeć?
Co?
Chce ci się krzyczeć?
Nie.
- Czy to był bliski przyjaciel? - Kto?
Ten kierowca, który się zabił.
Znałem go.
Jeździłem z nim.
Masz innych przyjaciół, którzy się zabili?
Tak.
To cię nie przeraża?
Nie, nie przeraża.
Chciałbyś?...
Nie chciałbyś ze mną pokrzyczeć?
Nie.
Chyba... Chyba będę krzyczeć.
Teraz... Teraz ty też możesz pokrzyczeć.
Nie będę krzyczał.
- Ale dlaczego? - Nie mam ochoty krzyczeć.
- Dlaczego? - Bo nie chcę.
Jeśli chcesz, możemy się zatrzymać.
Znaczy, możemy zatrzymać się na noc.
Moglibyśmy zatrzymać się na nocleg albo zatrzymać się i coś zjeść.
Albo po prostu jechać bez przerwy.
- Na co tylko masz ochotę. - Może być.
Co? Jechać bez przerwy?
Nie. Nocleg.
Tu Deerfield.
Jestem w drodze do Mediolanu, żeby sprawdzić te półosie.
Tak mi przyszło na myśl:
Czy mechanizm zwrotniczy w aucie Modave'a jest nienaruszony?
Wyjmijcie go, chcę go sprawdzić.
I słuchaj, wyciągnij też mój.
Nie, wrócę jutro wieczorem.
Późno. To przygotuj mi ten film, dobra?
Dobra. Trzymaj się.
Halo?
Ja. Deerfield.
A. Deerfield.
Słuchaj, dzwonię w sprawie jutra.
Czy chcesz wyjechać o jakiejś konkretnej godzinie?
Nie. O której chcesz.
W zasadzie chciałbym wyruszyć jak najwcześniej, więc...
Ale jeśli chcesz pospać
czy coś, wiesz, to w porządku. Na co tylko masz ochotę.
Nie, nie. Może byč o wschodzie słońca. Albo wcześniej, jak chcesz.
Słuchaj, to może zadzwoń, jak się obudzisz, dobrze?
- W porządku. - Dobra.
To dobranoc.
- Halo? - Halo.
- Mówiłem dobranoc. - Jesteś głodny, Deerfield?
Głodny?
Mógłbym coś zjeść.
Jesz i jesz, ale nie tyjesz.
A ty?
Jesteś żonaty?
Nie. A ty?
Nie. Byłeś żonaty?
Czy byłem żonaty? Dlaczego?
Byłeś żonaty.
Raz. Przez chwilę.
Patrzysz, jak inni jedzą, ale sam nie jesz.
Ktoś mi mówił, że jelito ma 11 m długości.
Ale kontrolujemy tylko pierwsze kilkanaście cm.
Może dlatego nie jesz, bo to zbyt ryzykowne.
Może.
Jesteś ostrożnym mężczyzną, Deerfield.
- Lubisz mi dogryzać, co? - Uważam, że jesteś dziwny.
- Dziwny? - Jesteś takim żółwiem.
Żółwiem?
Nikt mnie jeszcze tak nie nazwał. Żółw.
Może jesteś najszybszym żółwiem, ale i tak...
- Jesteś żółwiem. - Żółwiem.
Przykro mi, jeśli wprawiam cię w zakłopotanie.
Nie przeszkadzasz mi.
Mam muzyków w rodzinie.
Ostatnio myślałam, żeby się nauczyć grać na wiolonczeli.
Masz muzyków w swojej rodzinie?
Nie. Nie wiem. Nie sądzę.
To co masz w rodzinie?
Wiesz, jesteś osobą, z którą bardzo trudno się rozmawia.
Wiesz, zadajesz pytania
i nie wiem, skąd one się biorą.
I nie wiem, co myślisz.
Co tak naprawdę myślisz.
Chciałbyś wiedzieć?
Jasne.
Myślisz, że mam za dużą dłoń, by grać na wiolonczeli?
Nie znam się na wiolonczelach.
Myślisz, że to silna dłoń?
Jak myślisz?
Myślę,
że to ładna dłoń.
Wiesz, o czym teraz myślę?
O czym?
Chciałabym, żebyś mnie objął.
Słyszałam, jak płuczesz usta.
Zawsze płuczę usta.
Nie wątpię.
Hej, Lillian?
Żartujesz.
Hej.
Dziękuję.
Deerfield, patrz.
Jak myślisz, dokąd leci?
- Nie wiem. - Jedźmy za nim.
- Jak to "jedźmy za nim"? - Twoim samochodem.
Możesz jechać za nim drogą.
Nie można... Jak można za nim jechać?
Nie wiemy, dokąd leci.
Czy to ważne?
Nie, nie. Nikt nie wie, dokąd on leci.
Gość w balonie nie wie, dokąd leci. Nie można za nim jechać.
Odlatuje.
Poczekaj chwilę. Dam ci coś.
Dziękuję, Deerfield.
Przykro mi, że nie krzyczałeś ze mną.
Przykro mi, że nie chciałeś gonić balonu.
Obyś znalazł swoje króliki.
To raczej... Cukier.
To wspaniały...
- Rozumie pan? - "Wszystko jest cukier".
Cukier.
- Słodsze. - Słodsze. Słodsze, no właśnie.
Dobrze. "Wszystko jest słodsze".
Kiedy robisz... Nie.
Jeśli robisz to, ale nie powinieneś...
Jak? Jak powiedzieć? Jak to robisz,
ale nie powinieneś robić.
Więc...
Nie powinieneś... Nie powinieneś...
- Jak... - Ale za... To jedno słowo.
- Ale za... - Ryzykujesz?
- Ryzykujesz. Ryzykujesz. - "Kiedy zaryzykujesz". Właśnie.
Więc "Wszystko jest bardziej słodkie, kiedy zaryzykujesz".
- Cały i zdrowy? - Myślałem, że już śpisz.
Zasypiam i budzę się.
Jak się ma Holtzmann?
Wyjdzie z tego.
Jak podróż?
Miałeś przyjechać wczoraj.
Były problemy w drodze?
Nie. Zabrało to trochę dłużej, niż się spodziewałem.
Jak Rzym?
Strajkuje.
Wpadłam tam na Overtona.
Był dla mnie bardzo miły, jak zwykle.
Wciąż chce się ze mną ożenić.
Co na to jego żona?
Bardzo mnie lubi.
- Kupiłaś coś ładnego? - Oczywiście.
Chciałbyś zobaczyć?
- Pewnie. - Zaczekaj chwilę.
Zamówiłam ci garnitur.
Miękki, co?
Czy Holtzmann cię zdenerwował?
- Nie. - To co cię zdenerwowało?
Nie jestem zdenerwowany.
Jestem zmęczony.
Jechałeś z powrotem sam?
Całkiem sam.
Overton pojechał na kilka dni do Bellagio.
Chciał, żebym pojechała z nim.
Dzwonił do mnie stamtąd i...
mówił, że cię widział.
Nie widziałem go.
On cię widział.
To gdzie był? Na drzewie?
Mieliśmy nie kłamać.
Wziąłem autostopowiczkę. To wszystko, Lydia.
To wszystko.
Delvecchio dzwonił. Film będzie tu jutro.
Co mamy robić, zdawać relację z każdej sekundy życia?
Nie kłamać! Tylko tyle.
- Zrobię ci omlet. - Nie chcę omletu.
Zrobię ci omlet i nie obchodzi mnie, czy chcesz, czy nie!
Tylko tyle.
Może już idźcie. Chcę jeszcze raz obejrzeć tę końcówkę.
Wolniej.
Stop. Zatrzymaj.
- Cześć. - Dziękuję.
Delvecchio dzwonił z czasem tego nowego kierowcy. Spójrz.
Uważam, że jeździ bardzo szybko.
Mówił coś o samochodzie Modave'a?
- Nie. - Tutaj, Bobby.
- Bobby? Tutaj. - Tak, już idę.
- Dobrze pan zna Lillianę? - Jesteśmy zaznajomieni.
- Głośniej. - Przywiozłem ją z Leukerbad.
- Tak, dała panu moje cygara. - Tak.
- Pan jest kierowcą, co? - Tak, tak.
Musi pan mieć obsesję.
Ma pan obsesję?
Dostaję listy z kliniki.
Ona mi mówi, że wyjechała bez...
- Mówi pan po włosku? - Nie.
Nie.
Więc oni dzwonią do mnie.
"Gdzie pana siostrzenica?". Wie pan?
Znajdują...
Jak się mówi?...
Rozumie pan?
Znajdą niezależnego pacjenta i się martwią.
Nie ufam lekarzom.
Uważam, że my znamy siebie lepiej, niż im się wydaje.
Ja nie byłem chory ani dnia w życiu.
Nigdy nie chodziłem do lekarza po poradę.
Nigdy nie opuściłem posiłku przez niemożność jedzenia.
Co?
Dobrze. To dobrze. Więc może mi pan powiedzieć,
gdzie mogę ją znaleźć? Jest we Florencji?
- Kto? - Lillian, pana siostrzenica.
A, Lillian. Tak.
Jeśli jest pan mądry, nie będzie się pan nią przejmował.
Ona jest trudna. Wygadana.
Jak jej matka, inna.
Jak moja siostra, wie pan.
Ale jeśli chce pan ją zobaczyć,
chodź pan, zagramy w bocce.
Gra pan w bocce? Wie pan, bocce.
- Tak. Nie. - Nie?
Nauczę pana. Ona przychodzi, by patrzeć, jak gram.
Chyba że jest gdzie indziej.
Poddaje się pan? Nie?
Nigdy mi się nikt nie poddał.
Tylko jedna osoba.
I nigdy z nią więcej nie zagram.
O, jest moje kochanie.
Nie możesz dać mu wygrać.
Mam tu twojego znajomego. Gram z twoim znajomym.
Widzisz go?
Jak się ma mój znajomy?
Ciągle jeździ w kółko?
To bardziej skomplikowane niż kółko.
Gdzie byłaś, kochanie? On cię szuka.
Jestem tutaj.
Więc co cię sprowadza do Florencji?
- Czy tu są wyścigi? - Nie.
Nie, ja...
Jestem we Włoszech i myślałem, że wpadnę
i zobaczę, czy cię rozgryzę.
Jestem taka skomplikowana?
Robisz na mnie takie wrażenie, jakbyś była.
Musisz nosić te okulary?
Dzięki nim nikt mnie nie rozpoznaje.
Ale lustrzane? Wyglądają jak lustra.
Musisz nosić lusterka? Chcesz mój kapelusz?
Kupić wąsy?
Nie chcę patrzeć na siebie, gdy do ciebie mówię.
Oblegną mnie, jak je zdejmę.
Moja krawcowa mieszka 3 ulice stąd. Założę się z tobą.
Zdejmiesz okulary, a 3 ulice stąd nikt cię nie rozpozna.
Jaka stawka?
Butelka chianti i jakiś ser.
Weekend na wsi.
Nie sądzę, byś był dla mnie interesujący
na cały weekend na wsi.
- Dlaczego? - Nie wiem. Takie mam przeczucie.
Więc załóżmy się o butelkę chianti i trochę sera.
Zresztą i tak nie wygrasz.
Nie? Przyglądaj się.
Hej! Bobby Deerfield!
- Bobby Deerfield! - Bobby Deerfield!